Nuk do të kthehem më

Autor: Besnik Mustafi

Nuk kthehem më, sepse aq frymë nga Zoti më ishte dhënë
Nuk kthehem më, sepse zemra që vdes nuk do ngjallet më
Sa shpejt vije dita kur lamtumirën botës do t'ia themi
E natën e parë tokës do t'i thërrasim trupin mos t'na e ngushtojë
Qiellit lart lutje do t'i dërgojmë, se atje ZOTI është e t'mos na ndëshkojë

Nuk do të kthehem në këtë botë më, për as tokë e qiell 
Për as jetë e vdekje, as për Zotin që më krijoi në këtë jetë
Se jetën në të e bëri sprovim, e sprovat milionëshe i bëri me shpërblim
E vepruesit, durimtarët dhe respektuesit këtë do ta shijojnë në atë botë pa mbarim

Nuk do t'kthehem më edhe nëse nëna e babai do t'më qajnë 
Nëse të afërmit me lot e dhembje në shpirtin e tyre do t'më mbajnë
As nëna nuk do t'kthehet për fëmijën e vogël që jetim e la
Edhe babai që për të punonte me shumë mund ditë e natë

Nuk kthehet më jeta pas vdekjes, pos Ringjalljes, ribashkim i mishit me shpirtin
Nuk pastrohen veprat pos nëse njeriu pendimin nuk e bëri për së gjalli
Në fund nuk do të vijnë as fjalët te buzët dhe te gjuha, kur në jetë sa ishim
Me të su shërbyem pos kur zemrat ngushtë na u ndiheshin

Harrojmë se kokën një ditë nën tokë do ta lëshojmë
E harrojmë se edhe jetën me vdekje në fund do ta kurorëzojmë
Nuk mendojmë se errësira e natës me shumë argumente na tregon
Nesër vije dita me dritë, është koha kur llogari punës para Zotit kemi me i dhënë

Nëse zemrat nuk i kemi goditur më parë kurrë njëherë me grusht meditimesh
Atëherë t'i godasim sot mendjet që ta godasin zemrën e le ti thonë shpirtrave, se 
All-llahu është sunduesi suprem i gjithësisë në këtë botë dhe atë botë
Të veprojmë sot me forcë kur atë e kemi, se një ditë do të dëshironim që të ktheheshim