Autor: Ezopi
Një dele që u qeth pa mjeshtëri, u tha atyre që u qethën:
- Në qoftë se kërkoni lesh, më qethni më shumë, por në qoftë se dëshironi mish, atëherë më vritni menjëherë dhe mos më mundoni më.
Përrallëza flet mbi ata të cilët u hynë punëve që nuk i dinë. Lexo mëtej
sytë i duken në pikën e ujit mbi kalldrëme
vetulla i është shpërndarë në ajrin për rreth
buzët i janë çarë me plasaritjet e tokës
i është rrudhur lëkura e butë
me vuajtje e valëve të detit
gjaku i është ngrirë në ëndrrën e llahtarshme
fustani i është skuqur me heshtjen e fundit
emir i është harruar në raftet e pluhurosura Lexo mëtej
Autor: Besnik Mustafi
Nënë, o moj nënë e imja
Shpirt e zemër dyja nyje të lidhura
Sa shumë vuajtje në jetë jetove
E kurrë oj nënë nuk u dorëzove
Nënë të kam yll të syve të mi
Më dhe ledhatime e mbrojtje në fëmijëri
Më dhe gjënë që nuk ja dhe vetës
O nënë un po e shoh tash të jam borxh
Të kujdesem për ju o prindërit e mi për gjithë jetën
Herë e gëzuar e herë e trishtuar Lexo mëtej
Një nga nxënësit i cili merrej me tregti e pyeti një herë Ebu Abbas Nihavend-in rreth dhënies së zekatit.
- Ebu Abbas Nihavedi iu përgjigj: “Jepja atij që të thotë zemra!”
Me tu larguar nga mësuesi, nxënësi takoi në rrugë një lypsar të verbër. Meqë i erdhi keq për gjendjen e tij, nxori nga xhepi një qese me florinj dhe ia dha si zekat. Lypësi i verbër, pasi kontrolloi mirë qesen dhe u bind se ajo është plot e përplot, u largua gjithë gëzim. Lexo mëtej
Autor: Besnik Mustafi Dëshmia dëshmon për vetë dëshminë O ME I LARTI JE TI Se edhe jeta në tokë u krijua për të dëshmuarin I dëshmuar është ai që udhëheq universin nga lart e poshtë E njeriu është rrugëtar nëpër dëshminë e të lartë dëshmuarit nga poshtë lartë Që nuk e sheh me sy,por e ndjen pran shpirtit të tij, O I MADHËRUAR JE I VETMI TY
e thithi jetën
edhe ajrin nga boca e oksigjenit
cigarja më thithë mua
që jam i shtrirë mbi shtratin e drurit
e ti
thithë gjithçka Lexo mëtej
Autor: Besnik Mustafi
Nuk kthehem më, sepse aq frymë nga Zoti më ishte dhënë Nuk kthehem më, sepse zemra që vdes nuk do ngjallet më Sa shpejt vije dita kur lamtumirën botës do t'ia themi E natën e parë tokës do t'i thërrasim trupin mos t'na e ngushtojë Qiellit lart lutje do t'i dërgojmë, se atje ZOTI është e t'mos na ndëshkojë
Autor: Ezopi
Një herë një plak preu një dru në pyll dhe, i ngarkuar, u nis në një rrugë të gjatë. I lodhur nga rruga, e lëshoi barrën dhe filloi të thërras vdekjen, Kur ja mbërriti vdekja dhe e pyeti se përse e kishte thirrur, plaku iu përgjigj:
- Për të më ndihmuar që të bartë barrën.
Përrallëza tregon se çdo njeri dëshiron të jetojë, edhe sikur të mos jetë i lumtur.
Një herë ujku shkoi në lëndinë dhe gjeti një gomar duke kullotur. Iu afrua gomarit dhe deshi t’i sulej e ta hajë.
Gomari e ndjeu rrezikun dhe e luti ujkun.
- Aman, – i tha ujkut, – mos më ha, se unë di ku ka mish shumë më të mirë. Unë di një vend ku një tufë delesh të majme kullosin dhe mund të të shpie atje që të hash e të ngopesh mish. Lexo mëtej
Autor: Skender Mustafi
pas shiut me erëra të forta
doli rrezja e parë
prita të e takoja fjalën
që në ëndërr më shfaqej çdo mëngjes
pas ndërrimit të parë të rrezeve
vazhdova me pritje
duke i përcjellë
ndërrimet e rrezeve të humbura të diellit të flakëruar Lexo mëtej
me sytë e mëngjesit
i shijova rrezet e para
të jetës lakuriqe
me të u zhvesha mbi gjelbërim
më ledhatoi era lëkurën mbi të
e shijova Lexo mëtej
nga gjumi lodhës u ngrita
dhe me vrap fillova të kërkoj
nuk e gjeta dot askund
më thanë se me fener
kërkimi zbathur ecën ditën
kërkon
Lexo mëtej
të e urrejë veten nuk mundem
sepse jam unë vetë shpirti
të e urrejë atë që nuk e kam
nuk kam të drejtë
sepse nuk më ka mua
e urrejë këtë që e shkruaj
këtu që jam
deri në pafund të vuajtjes
