ulërimat e fundit

ndjenjat e mia të lidhura kahmote për unin tënd flasin duke gropuar ndjenjat tua ndjenjat e mia thonë ç’u bë me virgjërinë kur në ulërimat e fundit bulëzoi urrejtja e ndjenjës shpirtërore më pastaj ulërin dhe vet në shpirtin e gropuar për mërinë e yjeve në përgjigje fati © Skender Mustafi

Lexo më shumë

tentimi i fundit

me vargun e fundit me zërin e pashtershëm lidhet shpirti im për të ikur kah e bukura pranverë e çiltër duket për sytë e pa mëkat që i qajnë duart e njerëzve që sikur acari akullojnë shpirtin e dëlirë dashurorë dhe më pastaj sikur flaka fillojnë djegien e fundit unë s’bëj gjë vetëm tentoj të them se dhemb © Skender Mustafi

Lexo më shumë

poezia preh dashurie

dashuruar në rimën e të rrahurës aromatike shtrihet ëndja në jorganin e bardhë të ndjenjës dhe pret tonin rrëqethës labirintit zhveshkan duke lëpirë botën e re dhe përkryerja vjen me vargun e fundit ndërlidhur me një pikë të zezë dhe dashuruar humbet hija e fundit me diellin e krijuar nga verbësia e poezisë së ridashuruar © Skender Mustafi

Lexo më shumë

pa lisin me hije të gjatë

rruga ime pa fillim dhe fund puthitet me hijen tënde në fontanë vuajtjesh në kalldrëmet e lashta të kujtimit dhe vazhdon së humburi me hijen tënde shpirti im i pa kapshëm dhe i pandalshëm hip mbi trupin tënd për të kapur qiejt dëshmitarët e tokës në dënim të kohës gjatë seancave vjeshtore në gjykatat përplot fleta të kuqëverdha që bartin me vete nga një copëz hije dhe s’bashku me trupin tënd bien mes rruge para këmbëve të mia në ngjarjen e ëndrrës sime retrospektivë © Skender Mustafi

Lexo më shumë

me ngjyrë

Kur unë linda, isha i zi. Kur unë u rrita, isha zi. Kur unë kam të nxehtë, jam i zi. Kur unë kam të ftohtë, jam i zi. Kur unë jam i sëmurë, jam i zi. Kur unë vdes, jam i zi. Kur ti ke lindur, ke qenë rozë. Kur ti je rritur, ke qen i bardhë. Kur ti ke të nxehtë, skuqesh. Kur ti ke të ftohtë, mavijosesh. Kur ti vdes, kalon në të gjelbër. Dhe akoma ke fytyrë të më thuash me ngjyrë? ——- Autor: Kjo është një…

Lexo më shumë

përkujtim

si vargon i shtrirë mbi botën bie një trup me sy të ngrirë pa shpirt dhe lot një lule vyshket në dorë i mbeten vijat e fatit me petkun e art të diellit shushurimat mbeten refren për gjenerata të bardha edhe zhurma hiqet zvarrë ia lëshon vendin heshtjes unë mbetem dëshmitarë për shpirtin tim që përgjithmonë do të dehet si mburojë për këtë kujtim © Skender Mustafi

Lexo më shumë