përkujtim

si vargon i shtrirë mbi botën bie një trup me sy të ngrirë pa shpirt dhe lot një lule vyshket në dorë i mbeten vijat e fatit me petkun e art të diellit shushurimat mbeten refren për gjenerata të bardha edhe zhurma hiqet zvarrë ia lëshon vendin heshtjes unë mbetem dëshmitarë për shpirtin tim që përgjithmonë do të dehet si mburojë për këtë kujtim © Skender Mustafi

Lexo më shumë

flakadan

lulja vyshket në porcelan shpirti nuk qan për sy është nën sytë e dhembjes merimangat ndërtojnë rrjetë zemra ndrydhet për një pik lot një hije rrugës bëhet zonë luftimi pasqyra më del para për ta parë lotin kur shpirti s’duron dot rruga duket sikur ka marr fund çapi çapin e ndjek në çdo kohë troku i tapës ndjell fjalë neuroneve dhe shpirti digjet në ty flakadan © Skender Mustafi

Lexo më shumë

udhëtim i përhershëm

kalëroj ditë e natë nëpër stepet e shpirtrave hipur mbi kalin e bardhë që hapëron mbi gërmadha pas zhurmës së pa shuar kah e kaluara apo e ardhmja nuk më pengon drejtim kalëroj nëpër valët e zërave që sikur grumbull bletësh gumëzhijnë dhe çajnë gjallërimin e gjelbër çajnë timpanin e veshit të trishtuar që si lypsar i bukës së jetës e kërkon fëmijën e mbjellë në tokën e gurit dhe duke vrapuar pas zërit të tij humbi dhe rrugën time kalëroj nëpër të panjohurën nëpër rrugët e trurit të humbura…

Lexo më shumë

labirinti i mugullimit

është natë ulërimash hëna përgjon oqeanin e kanë pushtuar yjet e zjarri i ndjenjave ka pushtuar qiellin e shpirtit dhe heq valle vallen e shoqëron tingulli i qetësisë me pluhurin shtrirë palë në zemrën e kitarës plakë ku fshihet lindja e kaplon uria jevgun e zi të zhveshur dhe humbet në terrin e jetës duke pritur shiun e vonuar t’ia shpërlaj shpirtin mugullimi pas heshtjes me dëshirën e fshehur në zemër çdo të mbijë nga zemra e tij © Skender Mustafi

Lexo më shumë

shënime të vonuara

me hënën rri më kujtohen yjet me ndjenjat vritem më ngjall buzëqeshja buzët lëvizin për të thënë një fjalë një puthje tretet ngjyrave të kohës pa mua me fatin bëj zënkë s’e mundi dot në luftë të kotë për sytë me lot të mbushur plot hije nga buzët që përtypin fjalën e pa thënë ato vite e këto vite etja më len para pasqyrës vetëm ajo më ruan por nuk më flet dhe me pasqyra rrethuar i përgjumur s’flas vullkani i shpirtit rrëfen hëna buzëqesh në enigmë është edhe vetë…

Lexo më shumë